De Kaiser-tunnel
De Kaiser-tunnel

De Kaiser-tunnel

DSCN3724

De Kaisertunnel maakt deel uit van een serie van drie tunnels. In het noorden de Ortlieb-tunnel, in het midden de Kaisertunnel en in het zuiden, het dichtst bij de frontlijn gelegen, de Verbindungs- of Bataillonstunnel.
De Kaisertunnel werd in eind 1915, begin 1916 door de Pruisische infanterie als eerste aangelegd, met de bedoeling het Meurissondal te verbinden met het front. De tunnel is 350 m lang, maar met alle aangrenzende ruimtes en zijtunnels wordt de lengte 455 m. Kenmerk van de Kaisertunnel, maar ook van andere Duitse tunnels, is de S-bocht die halverwege is gemaakt. Dit is niet alleen om een binnengedrongen vijand te beletten de gehele tunnel door te schieten, maar vooral om de schokgolf van een eventuele ontploffing te breken. Franse tunnels zijn over het algemeen recht.
 
Het werk aan de Kaisertunnel begon als puur handwerk, maar nadat later in het zuidelijke deel van de tunnel een elektrische installatie was geplaatst is er ook met boormachines gewerkt. Watervoorziening in de tunnel was mogelijk vanuit een naburige bron in het Meurissonsdal.
In het zuidelijke uiteinde van de tunnel is in een gang die afdaalt naar het westen nog altijd de vroegere doorgang naar de Verbindungs of Bataillonstunnel te zien. De verbinding is over een lengte van enkele tientallen meters ingestort.
 
In het noordelijke deel van de Kaisertunnel is een hospitaal met operatiekamer ontstaan. Gewonden konden hier zeer
dicht achter het front een eerste behandeling ondergaan. De ruimte is nu ingericht met oude materialen en poppen om
een voorstelling te maken van het hospitaal van toen. Deze inrichting is verzorgd door Jean Paul de Vries van het
museum Romagne ’14-’18.
De originele bedden (van hout) zijn in de loop der jaren weggerot. De bedden die er nu staan, zijn reconstructies van de
oorspronkelijke resten die in de tunnel zijn aangetroffen.
Aan de noordkant van de tunnel zijn parallel aan elkaar vier ingangen geweest. Bij het ontruimen van de tunnel in
september 1918 hebben de Duitse troepen zelf de ingangen opgeblazen. Ze zijn nog altijd als verdiepingen in het terrein
zichtbaar. Bij de ontruiming zijn alle installaties zoals generatoren en telefooncentrale meegenomen en hergebruikt in de
Siegfriedlinie. De telefooncentrale bevond zich in een aparte ruimte op een lager niveau dan de rest van de tunnel. Deze
ruimte is nu niet toegankelijk om veiligheidsredenen.
 
Gegraven door het lokale gesteente, toont de Kaisertunnel de omvang van de ondergrondse activiteiten van de Fransen en de Duitsers. De restanten van de vele faciliteiten (eerste hulp station met operatiekamer, de telefooncentrale, elektriciteitsstation, etc.) zijn nu nog steeds zichtbaar.
 
Rondleidingen in de tunnel zijn helaas niet meer mogelijk gezien de veiligheid.

De tunnel ingangen nu na sluiting van de tunnel. De tunnel is een aantal jaar geleden gesloten omdat men de veiligheid niet meer kon waarborgen.

kaisertunnel-04

De steen is tegenwoordig te zien in het museum van Vauquois.