Na nog een paar keer stoppen komen we ‘s morgens half acht aan en rijden we het erf op van La Gabrielle. Roland komt gelijk naar buiten en vraagt of we trek in koffie hebben, nou daar hebben we wel oren naar. We nemen plaats voor het huis want het weer is goed de temperatuur loopt al aardig op. Roland komt met de koffie naar buiten en we praten een heel jaar weer bij. We zetten de bagage in het kippenhok en gaan op pad voor boodschappen, dat is ieder jaar weer het zelfde ritueel. Vanavond komen ook de drie broers weer en gaan we gezamenlijk aan de BBQ. Dat belooft weer feest te worden!!!!!!!!!! En jullie weten wel waarom!
Inmiddels klaar met onze huishoudelijke taken stappen we in de auto en rijden richting het Argonne bos alwaar we op zoek gaan naar Ravin du Génie. Aangekomen bij het kamp valt onze klus op het dek, ze hebben het kamp zoals wij dat zeggen vertamponeerd (verminkt)! Ze zijn het kamp aan het restaureren en hoe, met gasbetonblokken van de plaatselijke Gamma en veel oude treinbielzen. We hebben wel vernomen dat er reparatie werkzaamheden plaats vonden aan het kamp maar niet op deze manier. De reparatie werken zijn daarom ook stil gelegd omdat ze zich niet aan de oude foto’s en oorspronkelijkheid hebben gehouden. Association “Argonne Meuse Patrimoine” hebben er naar mijn inzien een pretpark van gemaakt. Je kan hierover natuurlijk verder discussiëren, het is toch mooi gedaan, je krijgt een beeld van hoe de soldaten geleefd hebben in die tijd. Allemaal waar. Maar nu weer gezellig, terwijl wij daar rond lopen horen we ineens roepen: ,,Hé sigarenboeren!!!!!!” En even later komen zo’n 7 man tevoorschijn, het is JP die een rondleiding aan het geven is. JP zegt: ,,Ik rook jullie al op 100 meter hier vandaan.” De andere mannen spreken ons ook aan en noemen ons bij naam wat ons verbaasd, wij hebben ze immers nooit gezien laat staan gesproken. Eén van hen zegt: ,,Ja wij herkennen jullie van de reisverslagen.” Waarop ik reageer: ,,lezen jullie die troep dan?” Na nog wat nagepraat te hebben gaat JP weer verder met zijn tour en spreken af dat we zondag bij hem langs komen. Hier onder wat foto’s van het kamp.
Foto: Wim Degrande
We rijden ook nog langs het monument ter nagedachtenis van korporaal Bernard Citroën. Bernhard meld zich vrijwillig aan om dienst te nemen. Hij sneuvelt op 9 oktober 1914. Hij is familie van Andre Citroën de grote man achter de automobiel. Het monument is ontworpen door Paul Moreau Vauthier deze Paul is ook de ontwerper van de demarcatiepaal. (Het monumentje ter nagedachtenis van korporaal Bernard Citroën is te vinden op 49°12’17.90″ – 4°53’00.60″, in het grensgebied van Marne en Argonne. Als je van Vienne-le-Chateau via de D63 richting Binarville rijdt -rue des Ponts- en linksaf de D266 neemt richting Servon-Melzicourt, vind je het na ca. 500 m. op een grasveldje aan de bosrand, rechts van de weg. Bron: den Korrigann. )
2 Oktober 1918: Een groot Frans – Amerikaans offensief met de opdracht een doorbraak te forceren en de ruïnes van de molen bij Charlevaux te bezetten in het Argonner woud. Slechts één Amerikaans bataljon onder leiding van majoor Charles White Whittlesey slaagde erin na een hevige strijd de Duitse linies te doorbreken en het doel te bereiken. Maar al snel bleek dat ze in het midden van niemandsland terecht waren gekomen, afgesneden van hun Engelse en Franse bondgenoten en omsingeld door de Duitsers. Terwijl ze wachtten op versterking, probeerden ze te overleven in de hel.
De laatste duif die majoor Whittlesey tot zijn beschikking had was Cher Ami, een van de 600 duiven die het Amerikaanse leger inzette tijdens de Eerste Wereldoorlog. Deze duif bezorgde twaalf belangrijke berichten en dankt zijn faam aan die keer dat hij een noodkreet van de omsingelde majoor Whittlesey overvloog. Die noodkreet luidde: ‘We are along the road parallel to 276.4. Our own artillery is dropping a barrage directly on us. For heaven’s sake, stop it.’
Het is inmiddels een uur of twee in de middag en we besluiten om terug te rijden naar La Gabrielle. De oude knarren zijn inmiddels een beetje afgepeigerd. We hebben de hele nacht gereden en dat voelen we goed. Herman gaat naar bed en binnen 3 minuten horen we een gesnurk uit zijn slaapkamer komen, hij ligt het hele Argonne bos om te zagen. Rene en Henk besluiten ook even op bed te gaan liggen. Daar zat ik dan alleen met al mijn vrienden. Uiteindelijk besluit ik ook maar even op de bank te gaan liggen. Binnen 10 seconden was ik ook van de wereld. Op een gegeven moment schrik ik wakker, er lopen een paar van Rolands kippen in de kamer rond te scharrelen. Ik kijk op mijn horloge en zie tot mijn schrik dat het inmiddels half vijf is. Ik spring van de bank en jaag de kippen naar buiten wat gepaard gaat met de nodige herrie. Herman, Rene en Henk zijn inmiddels ook wakker geschrokken en komen om de hoek kijken wat er aan de hand is. Ik vertel dat het half vijf is en dat Bas met zijn broers ieder moment aan kunnen komen en dat zij verwachten dat er wat te eten is. We schenken wat te drinken in en Rene begint met het in elkaar zetten van de bbq. Herman besluit Bas te bellen om te horen waar ze zitten. We krijgen te horen dat ze net Luik voorbij zijn dus dat duurt nog wel zo’n twee uur voordat ze bij ons aankomen. Rene, Henk en ik besluiten nog een wandeling te maken naar de Amerikaanse begraafplaats. Vorig jaar hebben we ergens gelezen dat er tussen de 15000 witte kruizen één kruis moet zijn met op de achterkant een tekst van de familie van de soldaat. Rene en ik hebben vorig jaar ook gezocht maar niet gevonden en dachten alle bij dat het een fabeltje was. We besluiten om nog een poging te wagen en pakken ieder een perceel met kruizen. Na ruim drie kwartier zoeken geef ik het bijna op en denk terwijl ik over al die graven loop “jongens help me” en ik sta ineens voor het kruis met de tekst op de achterkant. (Is het toeval!,of?.) Het is het graf van Charles. S. Weaver. Hij is gesneuveld op 12 oktober 1918 hoe oud hij was staat niet vermeld op zijn graf. op de achter kant staat geschreven, “Greater love hath no man than this that he lay down his live for his friends”. Met gemengde gevoelens keren we terug naar La Gabrielle. Het graf kunt u vinden in perceel A rij 37 graf 38 Meuse Argonne American Cemetery bij het dorp Romagne sous Montfaucon.
We gaan als eerste langs Montfaucon, het Amerikaanse monument aldaar stond vorig jaar in de steigers om gereinigd te worden voor de grote herdenking in 2014. We zijn nieuwsgierig hoe het er nu bij staat. Ook vertelde JP ons dat ze de bunkers op het terrein hebben afgegraven. Boven op de heuvel staat het Mémorial Américain, een 58 meter hoge Dorische zuil met daar bovenop een Statue of Liberty. Het oorspronkelijke dorp Montfaucon d’Argonne, dat in de oorlog volledig verwoest werd, ligt vlak achter het Mémorial. Het is een van de ‘villages détruits’ die als monument worden bewaard. Er staan daar nog resten van de oude kerk en een weer opgebouwde Duitse observatiepost. Op het daarnaast gelegen dorpskerkhof staat een oorlogsmonument ‘Aux enfants de Montfoucon mort pour la Patrie’. Die wederopgebouwde Duitse observatiepost toont het belang van deze heuvel: wie de hooggelegen posities beheerste kon de gehele omgeving domineren. Tijdens de oorlog hadden de Duitsers de hooggelegen posities in handen in de dorpen Romagne-sous-Montfaucon, Cunel en Montfaucon d’Argonne. Zij hadden hier zwaar versterkte posities gebouwd en het was de taak van de Amerikaanse troepen deze versterkingen aan het einde van de oorlog te veroveren. Vlak voor de slag waren midden in de nacht 200.000 man Franse troepen in alle stilte teruggetrokken uit de voorste linies en vervangen door 600.000 Amerikanen. De Duitsers schijnen hier niets van gemerkt te hebben tot het te laat was. Op 26 september 1918 opende de Amerikaanse artillerie om 2.30 uur een drie uur durend bombardement op de Duitse linies. Om 5.30 uur begon de grote Amerikaanse aanval op Montfaucon. De Duitsers boden verbeten tegenstand en het duurde tot de middag van de volgende dag voordat Montfaucon door de Amerikanen was veroverd. Dit oponthoud gaf de Duitsers de gelegenheid versterkingen aan te voeren waardoor het nog tot 14 oktober zou duren voordat de Amerikanen erin slaagden de dorpen Romagne-sous-Faucon en Cunel te veroveren. Bron: M.p. Wielinga.
